|
MANIFESTO
POLA DIGNIDADE
A
partir dun poema de Méndez Ferrín
Nas
augas do mar chamadas pola morte,
Nas
costas estragadas polo negro tóxico
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nas
ansias de milleiros de homes e mulleres
Na
esperanza que ainda manteremos
Reclamo
a dignidade para o meu pobo
Nos
50.000 mozos e mozas
Que
reunidos dende Laxe a Muxía
No
desexo dun cambio
expresado
Através
das nosas mans collidas,
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nos
negros e fríos bicos
Do
inmenso mar
Reclamo
solucións para o meu pobo.
No
sangue de mariñeiros abatendo nas ondas
En
cada barco seu
Nos
finos gobernantes que aparecen tarde no papel
Levando
traxes de Adolfo Domínguez e zapatos de charol
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nas
praias de Galiza
Nós,
a familia do mar, berramos!
Ante
o loito das mareas e
Os
grupos de golfiños que entran na sombra
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
No
recordo das xentes de Galiza
para
sempre
No
museo das cores
de
Man de Camelle
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Na
aldea, na cidade, na costa e no interior
De
cada casa, de cada persoa
Onde
Emerxe unha voz que di
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nunha
nena de seis anos que naceu en Fisterra
E
me contou a min o que sucedera
E
non puiden rete-lo pranto
E
foi o desastre do Prestige e por ela
Reclamo
xustiza para o meu pobo.
Nas
pedras dos cantís,
Nas
fendeduras das augas
Nas
praias e na area
Para
sempre ennegrecida
Reclamo
xustiza para o meu pobo
Nas
barcas, nos aparellos do mar
Nas
mans dos mariñeiros
Todo
é negro
Reclamo
xustiza para o meu pobo.
Na
unión dos nosos sacrificios para mellorar
Cada
parte do mar, cada parte de nós,
Na
unión de todos os homes e mulleres darredor
E
máis alá cunha meta en común
En
cada berro de axuda
En
cada contubernio de mans unidas
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Na
casa das nosas irmás e irmáns necesitados
A
si propios, acolledora do mundo
Nos
peixes orfos e nos pesqueiros
De
Aguiño aquel 13 de novembro
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
No
estremecido urro dos mares negros
No
arrullo do amor e na costa
Perdida
sen podelo evitar
Podendo
ser evitado
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
No
limpar e no recuperar
Dos
miles de voluntarios nos segredos agochados polos
políticos
No
medo por perdelo todo
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nos
que loitaron vestidos de branco e tinguidos de negro
Nos
difuntos que quedaron atrapados polo verquido
Polo
que virá e aínda segue a ser
E
polo que aportarán esperanza para o noso mar
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nos
mares, nas manifestacións
Nas
protestas, nos cantís, nas pancartas,
Nas
cunchas, nas praias negras galegas
Reclamo
a dignidade para o meu pobo.
Nos
percebeiros, nas mariscadoras, nos pescadores, nos
voluntarios
Nos
que contemplan o devalar do fuel
Sen
fin, nos que confían nun nunca máis
Que
se convirta nalgo real e non quede só nos versos,
Nos
que limpan as praias sabendo que se volverán
ensuciar
Pero
sempre coa esperanza nos ollos
Reclamo
a dignidade para o meu pobo
Reclamo
a dignidade para o meu pobo
Nove
rapazas do I.E.S.
Marco do Camballón, Vila de Cruces, Pontevedra
|
subir
