O PRESTIGE

O Prestige era un pètroleiro con mais de 25 anos de antiguedade que ía cargado con preto de 80000 toneladas de fuel, que tiña gran poder contaminante.

Odia 14 de Novembro  estaba a so a 4 km da costa de Muxia dende ali seria facil remolcalo a un porto, e asi extraer todo o seu fuel. Pero non foi asi, as autoridades españolas decidiron afastalo cara mar alto, o que foi unha traxectoria  equivocada que non parecia racional desta maneira o martes 19 unha semana despois, a 260 km das Illas Cies partiu en dous, afundindose e expulsando o exterior toda a sua “MERDA” que afectou a toda a costa Galega e que puido ser evitado.

Todo o mundo solidarizouse cos galegos e galegas afectados facendo de voluntarios para limpar toda a porqueria.

Nos estamos da súa parte e facemos a petición de que se adopten maiores medidas de seguridade que o estado actue eficazmente e que todos os galegos e galegas e mais os que queiran axudarnos, limpen con nos ata o fin.

¡¡ Por favor, que NON se repita!

4º A-ESO- - IES Lagoa de Antela, Xinzo de Limia, Ourense

MANIFESTO CONTRA A MAREA NEGRA DO PRESTIGE

Nós, mozas e mozos estudiantes de 1º de Bacharelato,sentímonos moi sensibilizados coa traxedia que supuxo o afundimento do Prestige , e que provocou  non só a maior catástofe ecolóxica da nosa historia, senón tamén unha catástrofe social e económica de grandes dimensións, e unhas reaccións humanas imprevisibles.

A raíz deste desastre, decatámonos de dous comportametos humanos ben diferentes entre si:

Por unha banda démonos conta das consecuencias da incompetencia dun goberno, que se comportou de xeito neglixente pretendo minimizar os efectos do desastre, e mesmo ocultar a realidade.

Por outra banda vimos o que significou o interese de miles de persoas serias e responsables que, de xeito voluntario, traballaron limpando as costas.

Hoxe cúmprese un ano da catástrofe, da sexta puñalada petroleira que asfaltou, de novo, as nosas costas, e que abriu unha nova ferida na nosa alma. O MAR merece un desagravio, merece que non esquezamos.

Era de noite; os gobernantes durmían; o presidente estaba de caza e o ministro ilocalizable.

Os irresponsables decidiron arrastrar o buque mar adentro, deixando un regueiro de viscoso fuel que presaxiaba a marea negra que viría emporcallar toda a costa. O país ía á deriva,sen goberno e o desenlace era previsible: esa lata de sardiñas que era o buque rachando pola metade e expulsando toneladas de moco negro. Quen coñece o mar sabe que  devolve á terra todo o que non é del e o chapapote veu para cubrir as nosas costas. Os “hilillos” dos políticos eran toneladas de merda saíndo das entrañas da besta e os que se empeñaban en anunciar  que o fuel se ía solidificar enzoufáronse na mentira. Algúns nin sequera viñan cheirar o chapapote e daban instruccións dende os seus  protexidos despachos. Os medios de comunicación públicos disfrazaban a magnitude da catástrofe, omitindo escandalosamente

expresións como marea negra.

A axuda chegou en forma de mans negras, foron os propios mariñeiros e peixeiras, a marea branca dos voluntarios e voluntarias a que tomou as rendas.

E ante esta situación esperpéntica xurdiu a voz dunha cidadanía cabreada, que se sentía abandonada, burlada, humillada. O pobo indignado saíu á rúa, mobilizado para berrar NUNCA MÁIS.

Hoxe dende as institucións dásenos a imaxe dunha costa limpa, dísenos que a situación está baixo control, pero nós preguntámonos:

 ¿Qué ocorrería se outro buque das mesmas características do Prestige se afundise?

 ¿Están tomadas as medidas preventivas para que isto non volva ocorrer?

 ¿Ou persiste o perigo de que isto se repita?

 ¿ Teremos que volver coller as maletas, como no pasado o fixeron os nosos pais e avós, e emigrar?

 ¿Qué está pasando e pasará cos fondos mariños?

 ¿Qué pasará coa economía pesqueira no futuro? ¿Sobrevivirá a esta desfeita?

Porque non queremos que esta situación se repita, porque non queremos que o noso mar se convirta nun enorme e permanente  pozo negro ao que vaia parar todo o lixo das mafias petroleiras, porque non queremos que o mar se volva un cemiterio de aves e peixes petroleados, porque non queremos que ás cidadás e cidadáns galegos se nos trate con desprezo, nin nos bombardeen con MENTIRAS, nin con campañas de caridade, porque estamos fartas e fartos de palabras baleiras cando o que necesitamos son solucións, por todo isto:

ESIXIMOS máis seguridade nas costas galegas, esiximos que as leis que regulan o tráfico marítimo entren XA en vigor, esiximos que se dote a nosa frota de buques anticontaminación e non pasemos a depender de medios rudimentarios ou foráneos, esiximos que se reaccione por parte da administración con inmediatez e eficacia, esiximos que, realmente, se fagan políticas de protección do Medio Ambiente . Esiximos todo isto

para que NUNCA MÁIS suceda unha catástrofe semellante, para que NUNCA MÁIS se rían de nós e si nos traten con DIGNIDADE e XUSTIZA, para que NUNCA MÁIS traten de mercar as nosas conciencias nin silenciar a nosa RABIA,

 porque, como futuro de Galiza,  cremos que outro mundo é posible

sigamos berrando NUNCA MÁIS.

1º Bacharelato - IES Lagoa de Antela, Xinzo de Limia, Ourense

BERRA: NUNCA MÁIS !!

Compañeiros e compañeiras do mundo:

No día de hoxe témonos que lembrar do que hai un ano nos fixeron.

Dende aquel negro 13 de novembro, no que as nosas costas e rías quedaron asolagadas e impreganadas dun contaminante e viscoso manto negro, seguimos a berrar: NUNCA MÁIS.

De Fisterra ao Padornelo e de Tui a Ribadeo unímonos para chorar o cabodano desta catástrofe natural.

Aproveitamos para agradecerlles aos milleiros de voluntarios por unirse a nós para paliar a catástrofe, apoiándonos nos momentos que máis o necesitabamos.

A morte chegou ás nosas costas prodecedente de mans estranxeiras. Non foi o primeiro e quizais non sexa o último.

A pesar do que din as “intelixencias políticas”, os nosos areais, a nosa fauna, a nosa flora... mariñas non se atopan recuperadas.

O seu interese centrouse na recuperación  dos enclaves turísticos retirando o chapapote sen atender aos prexuízos.

Hoxe recordámolo con raiba e tristura, pois despois dun ano en nós AÍNDA está moi presente. AÍNDA que algúns nos intenten tapar a boca, AÍNDA non temos todo solucionado, AÍNDA queda moito por resolver

E seguimos a preguntarnos:

¿Cantos anos de sufrimento lles quedan ás nosas costas?

¿Que será do petróleo que quedou hospedado baixo as nosas augas?

¿Cando volveremos a ver un arao nas nosas costas?

¿Canto diñeiro perderon os nosos mariñeiros tentando salvar o seu traballo?

¿A cantos voluntarios reprimiu o goberno, a pesar de vir con boa fe?

¿Cando atoparemos resposta para todas estas preguntas?

Ninguén o sabe nin o saberá xamais... ¿OU QUIZAIS SI?

  1º C – BAC-  - IES Lagoa de Antela, Xinzo de Limia, Ourense