Rebelémonos contra o goberno traidor e incompetente. Nós démoslle-lo poder nas urnas e el quitounos o peixe da boca. Sublevación, compatriotas, cara un goberno que non soubo gobernar.

!Que pouco se fixo por solucionalo e canto por tapalo!

!Non deixemos que nos enchan os ollos con entelequias irreais! O problema persiste. Persiste o que nunca debeu chegar a ser.

¿Quen sandará agora os ecosistemas destruídos? ¿Quen fará desaparece-lo chapapote das nosas costas? ¿Quen lle devolverá o traballo ós mariñeiros? Tranquilos, compatriotas, Galiza curará co tempo. Pero, ¿quen nos levará da memoria o recordo do asasinato da nosa ribeira? !Nunca, ninguén, endexamais!

!Irmáns, tomemos as pás e os caldeiros, que nos feriron a nosa terriña!

Galiza, ¿cantas veces has de ter que rexurdir? Precisas cambios. Nós habémoschos de dar.

!Galegos todos, en pé!

Chegou o tempo de erguerse contra os nosos malfeitores.

!Hoxe, coma nunca, NUNCA MÁIS!

Mª Carmen Basalo Carbajales - IES de Celanova OURENSE

HOXE

Hoxe deberiamos estar moi contentes. A nosa preocupación, a nosa dignidade e a nosa loita cumpren o seu primeiro ano, pero non o estamos, pois eses tres conceptos teñen un nome: Prestige.

Tamén o goberno celebra o primeiro aniversario da súa incompetencia co nome de Prestige.

Hai tamén un ano que o mar sofre, que morre... Esa morte tan sufrida ten un nome: Prestige.

¡Que casualidade¡¿Que contrariedade? Todos cumpren o seu primeiro ano. ¿Por que non o estamos celebrando?¿Por que todos se chaman Prestige?

Uns que morren na loita e outros que loitan para non morrer. Os poucos que se salvan nin loitan, nin morren. ¿Por que? ¡Cantas dúbidas! Pero todos sabemos...e eu non son quen as ten que aclarar.

Iria Méndez Míguez- - IES de Celanova OURENSE

NON ESTÁ NOS DICCIONARIOS

Se existe algunha palabra que abranga todo o que o Prestige supuxo para a nosa Historia, non está contida nos diccionarios que eu teño na casa. É que á lingua non lle interesa que termos coma ese teñan relación ningunha con ela. O galego quere estar emparentado con palabras como asubío, irmandade ou anduriña e séntese mal por ter que ver con outras como chapapote, violencia, catástrofe ou armas de destrucción masiva; e non só polo mal que soan, senón polo que significan.

¿Que dicir das causas e das consecuencias do verquido que non teñamos escoitado ata fartar? E, sobre todo, ¿que podo dicir eu? A miña terra é Celanova, un curruncho do interior da Galicia verde, rodeado de soutos e carballeiras; para comprende-la dor pola terra estragada, imaxino que me ergo un día e, ó saír ó balcón, atopo que todo o que a natureza me mostra neste outono que toca á súa fin nunha ampla gama de tonalidades verdes, ou castañas ou marelas...é fagora negro. Creo que ata o ceo tornaría noutra cor.

Xa non teño máis que pensar no verde coma se fose un azul e intenso e xa o entendo. Entendo que os voluntarios levaban as máscaras para que non lles morrese a alma de tanta mágoa como respiraban.

A Costa da Morte enfermou o 13 de novembro. Hoxe o mar vive. Ó mellor esqueceuse de todo, pero non de que gracias á solidariedade volveu nacer. Sei que mo contará cando visite. Por sorte, seguirá obsequiándome coa súa fermosura, seguirei desfrutando co romper das ondas contra as rochas e desa brisa que me obriga a poñer un xersei no mes de xullo. Os mariñeiros volven ver un océano de posibilidades ante os seus ollos. Os estranxeiros continuarán a desfrutar coa súa imaxe do paraíso.

Todo isto un ano despois da traxedia. Un ano no que todos fomos testemuñas de centos de mostras de cariño chegadas de tódolos puntos, non só de España, tamén do estranxeiro. Un ano no que certas chapiñas decoraron as nosas roupas. Un ano no que unha frase cobrou importancia. Un ano no que o pobo, como o mar, quixo sentirse vivo. Un ano no que se uniu a voz de milleiros de individuos anónimos que xuntos tiveron a oportunidade de seren oídos. Un ano no que todos sentimos que perdiamos unha cor na paleta viva que identifica ó pobo galego. Un ano no que nos decatamos de canto chegariamos a estrañala se morrese. Un ano no que o mar renaceu.

Nuncha máis quere dicir ningunha outra vez. ¿Cantas veces na nsa vida teremos pronunciado estas dúas palabras? Seguro que centos. Pero impresas sobre unha bandeira de Galicia co fondo negro, toman outro sentido. Reivindican a impotencia do mar que o único pecado que comete é o de estar aí. Semella un ser indefenso ante a maldade do home.

Unha grande parte da nosa historia ten forma de gamela de mariñeiro tentando gaña-la vida, de trasatlántico que leva a un novo mundo, de batea criando mexilóns que resultan estalactitas, de centos de embarcacións que, a simple vista, non pintan nada, pero imprescindibles para a nosa paixaxe. O mar separou familias en busca dunha vida mellor, en busca de pan para poder comer. Agora os emigrantes voltan. Preparémoslles, pois, unha benvida na que o mar, limpo como estaba cando eles marcharon, sexa o protagonistas.

Que o Prestige sexa, logo, para “sempre xamais”, como di Curros, “un cadavre n’o fondo do mar”.

Carolina Aldara Piñeiro Raba - IES de Celanova OURENSE