Todas somos afectadas, todos sufrimos a marea e aínda que as nosas familias non teñan traballos relacionados co mar, aínda que non sexamos mariscadoras ou mariñeiros, amamos tanto ou máis o mar que persoas con eses traballos.

Sei, que non toda, pero algunha xente á que lle deron axudas saía da casa dicindo que xa podían vir vinte Prestige máis que non lles importaría. Pero a nós si que nos importa por iso nos unimos ó berro de "NUNCA MÁIS" para que isto non volva pasar.

Para non vivir co medo de volver a ver as nosas costas cheas de fuel, por iso estamos hoxe aquí, para poñer fin a esta inxustiza;

Para berrar en nome do mar e das rochas que non tiveron culpa de nada.

Para berrar en nome dos delfíns e peixes que como os nosos antergos tiveron que emigrar a augas máis limpas.

Para berrar en nome de todos os animais mariños, ós que defendemos porque aínda que non queiramos forman parte de nós, pois eles tamén son habitantes da nosa patria, eles coma nós dan gracias o voluntariado que nos axudou.

Na nosa educación entra moito este tema, por iso cando imos á escola dinnos que a dignidade vale máis que todos os millóns do mundo, que rectificar e pedir perdón cando nos equivocamos é o que nos fai persoas.

Como di unha profecía india:

"só despois de que a derradeira árbore sexa cortada,

só despois de que o derradeiro río sexa envelenado,

só despois de que o derradeiro peixe sexa apreixado.

Só entón saberás que o diñeiro non se pode comer"

E pregúntolle ós políticos "¿E nós qué? Se eu quero ser mariscadora ¿poderei? ¿terei algo que mariscar? Para que isto poida ser realidade, hoxe berremos ¡NUNCA MÁIS!

CELTIA SAR RAÑÓ - 6º PRIMARIA CEIP OS MUIÑOS-MUXÍA.