1º ESO

Mañá fai xa un ano que un barco chamado Prestige navegaba polo océano Atlántico. O barco trasladouse ben ata que empezou a perder fuel, rompeu e o este espallouse por todo o mar ata chegar ás costas galegas. Fraga, mentres tanto, estaba cazando. O petroleiro afundiuse pero seguía a botar fuel para fóra. As barreiras de contención non valían para nada, e cada vez ía estando todo máis manchado. Os políticos daban propostas, pero todas elas falsas. Agora o fuel acababa cos oficios do mar. Non había peixes, non había percebes, etc. Os barcos non poden pasar por alí.

Cando son as eleccións elíxese un partido para algo, non para NON FACER NADA. A xente que vive do mar pérdeo todo. OS POLÍTICOS DIN: “Fixemos todo o que estaba nas nosas mans”. E NÓS DICIMOS: “Todo menos o que tiñades que facer”. Fai un ano que Galicia sufriu unha catástrofe que non se amaña con diñeiro.

María José Bacariza Rey – 1º E.S.O. – I.E.S. Aquis Celenis

subir

2º ESO

Xa vai facer un ano que ocorreu a traxedia do Prestige, a cal arruinou moitos/as traballadores/as a quedaren sen o seu posto de traballo. Morreron moitas aves, peixes…

Xa son bastantes os barcos que afundiron nas costas galegas. Téñennos que informar máis sobre o que ocorreu e o que está a ocorrer.

E non só hai que estar aí nos bos momentos, cando nos interesa, cando non hai que facer nada. Hai que estar en todo, no bo e no malo e con todos.

O Prestige acabou coas Illas Atlánticas, coas nosas costas, que aínda non están ben limpas. As praias non recibiron o mesmo número de turistas có resto dos anos. Xa é tempo de empezar a sacar o fuel que aínda queda no fondo do mar.

Se esperamos estaremos anos e anos, e cando queiran encontrar unha solución, non haberá solución que valla. Hai que loitar e arriscarse polo que é noso, de todos/as. Se seguimos así, o noso prestixio está no fondo do mar. O pouco país que nos deixaron e nos queda hai que aproveitalo. Isto quedará marcado nas nosas vidas e nos demais galegos e galegas. Se a nosa vida nolo concede, contarémosllo á mocidade que aínda non existe ou non o entende pola súa idade.

A quen hoxe non quere facer ben as cousas era mellor que as fixese polo seu ben, porque quedaría ante nós como unha boa persoa, e polo noso ben porque non queremos seguir así, sen resposta.

Nós pedimos que xa é hora de seguir adiante defendo e loitando polo que é noso.

Laura Pereira Martínez – 2º E.S.O –I.E.S. Aquis Celenis

Nun día coma o de hoxe fai un ano aconteceu unha catásatrofe nas costas de Galicia. Non só afectou a aqueles mariscadores/as e pescadores/as que vivían do mar senón tamén a toda a comunidade galega , afectando negativamente ás nosas vidas e á nosa situación.

Antes estas circunstancias que alteran a nosa sociedade, o máis importante é que esta se una e se axude mutuamente. Neste caso non só nos axudamos os/as galegos/as senón que gracias ó labor do voluntariado, os efectos enormes e devastadores diminuíron. Foi un suceso que espertou grandes dúbidas nos controis marítimos e sobre o control das empresas petroleiras, axudando así a mellorar a situación de transporte de substancias químicas polos mares de todo o mundo.
Aínda que esta catástrofe tamén afectou, claro está, á fauna e á flora, inda que se recuperará algún día, nunca serán as mesmas

Na actualidade o gran problema é que moita xente xa non recorda esta catástrofe, e o que non podemos esquecer é que o Prestige segue vertendo residuos ó mar.
Pero hoxe, un ano despois, o que hai que facer é termos en conta o noso pasado para que situación coma esta non volvan ter cabida no noso presente.

Rubén Barros Iglesias – 2º B  – I.E.S. Aquis Celenis

Coa chegada do Prestige as costas galegas sufriron a caída de gota de auga que colmou o vaso. Xa é a quinta vez que tinguían de negro as nosas vidas; e non só iso, senón que ademais pretendían facernos crer que o que viamos era un mero espellismo; que as nosas costas non se verían afectadas. Días despois esa tranquilidade que nos vendían acabou chegando ás nosas costas e converteunas en negras esperanzas.

Por sorte, despois destas negras ondadas chegaron brancas marexadas de todos os puntos da nosa e doutras xeografías, eran o voluntariado. Foi toda esta xente desinteresada a que fixo que o noso litoral fose recuperando as súas cores naturais.
Un ano despois as costas no están totalmente recuperadas, e aínda que xa melloraraon moito, terán que pasar moitos anos ata que Galicia recupere o seu antigo esplendor.

Só queremos que Galicia non se volva emporcallar. Pobo galego, digamos ¡NUNCA MÁIS!

Gabriel Mosquera – 2º C – I.E.S. Aquis Celenis

subir

3º ESO

Todo isto que sucedeu en Galicia polo afundimento do Prestige merece que loitemos para que non se volva repetir, porque xa non é nin a primeira, nin a segunda vez, senón que xa van varias. Queremos dicirvos que, por moito que se estrague o medio ambiente, o goberno segue admitindo que polo bordo das nosas costas pasen barcos con mercancías moi perigosas.

Por iso, xa basta de queixas e de manifestacións para nós, xa chegou a hora de levantar os ánimos e de facer que a xente á que non lle importa o que pase coa natureza se preocupe, deixe de pensar só en materialismo. ¡Hai que poñer en práctica algo que nos solucione todos estes problemas e a nosa débeda co medio ambiente!

Temos que lembrar o que sufriron as nosas costas e deixar de pensar en economía porque así non teremos lugares onde vivir de forma natural. Se todas as persoas fosen así, ¿de onde quitariamos tantos voluntarios/as para axudarnos a limpar as nosas costas? ¿Por que non pensamos nos mariñeiros/as que quedaron sen traballo ou tamén en todas as aves que morreron por culpa nosa?, ¿os animais deben sufrir por nós?

Non. Por iso hoxe, que estamos todos/as xuntos/as aquí, lembremos este momento coma se fósedes aves que viven nas costas. ¿Que diriades? Pois despois desta reflexión, quero que sempre gardedes este acontecemento na vosa memoria, e que xamais o borredes.

            ¡TEMOS QUE LOITAR PARA QUE NON VOLVA OCORRER!

Cristina Núñez Fresco  3º E.S.O. - I.E.S. Aquis Celenis

subir

4º ESO

 A punto de cumprirse un ano das peores traxedias acontecidas fronte ás nosas costas, inda que non foi a primeira, agardamos que esta sexa a derradeira, o Prestige. Despois do visto e escoitado, manifestamos a nosa preocupación por algo que se puido evitar ou polo menos que a catástrofe fose máis pequena. Sen saber a verdade, tanto o goberno español como o autonómico intentaron dende o primeiro momento calar o clamor popular de que non estaban actuando acertadamente e despois dando mentiras tras mentiras e intentando calar as protestas con cartos e censurando a quen se atrevía a dicir a verdade. Quedou claro que a ineptitude dos responsables gobernamentais e políticos nos deixaron unha desgraciada herdanza no noso abundante mar, praias e costas. Á parte de milleiros de aves e flora mariña que, cunha pouca de sorte e bastantes anos volva parecerse un pouco ó que era antes da traxedia “Prestige”.

Pensando en que poida volver pasar, creo que serían necesarias novas tecnoloxías marítimas debido ó intenso tráfico de enormes petroleiros e ademais, renovación persoal no medio político, o cal estea preparado e capacitado para tomar decisións acertadas. NUNCA MÁIS.

Patricia Bacariza Martínez – 4º E.S.O. – I.E.S. Aquis Celenis

subir

1º BACHARELATO

 Xa pasou un ano...un ano no que xa comezamos a esquecer pero...¿quen pode ser capaz?, no pensamento pode ser pero...no interior, dentro da nosa alma... imposible.

Eu denominaría este longo ano como o do meu despertar, non só meu senón de todas as conciencias da mocidade galega, ¿quen non sentiu impotencia, rabia, dor ó ver cómo o prestixio duns poucos partía en dous e desprendía a negra mancha, o loito dos mariñeiros, das mariscadoras, das redeiras...?

Xa pasou un ano...un ano do meu nacer, eses días estaba eu de aniversario e esperaba un bonito agasallo, alegría, paz... pero en cambio esto foi o que recibín, ¿tan mal me portei?, ¿e as xentes do mar?

Dise que de súpeto non se pode madurar ¡Pero que pasa! Eu si que o sentín neses días, do 14 ó 19 deime de conta da miña cegueira, vendo nos medios unha noticia que nun principio non cría. Parecía de ciencia ficción. Abrín os ollos de par en par e descubrín o mundo sen esa fantasía coa que eu vivía, descubrín a verdadeira realidade, a realidade na que non me gusta vivir.

Xa pasou un ano... un ano longo e esvaradizo do que xa nos esquecemos, pero o espírito do Prestige segue aí, tan presente coma antes, ¿por que os medios non informan? ¿por que xa pasou a noticia espectáculo que todos buscaban?, ¿por que teñen medo de mancharse? ¿Hai unha man negra que os ameaza? ¿ou intereses?; ¿e a liberdade de expresión?

Xa pasou un ano... e os culpables están aí, tan contentos e irresponsables coma no momento do Prestige, a guerra do Irak ou o día da súa elección...

¡Como o podemos consentir! É así, durante toda a historia os que tiñan o poder foron os crueis... Uns cazan animais, a outros todo lles parece ben e os que deben responder calan coma cans... quizais por vergoña da súa incompetencia, dos erros cometidos e un longo etcétera.

Xa pasou un ano... e aquí estamos as persoas que na costa galega, na Costa da Morte unimos as nosas mans observando cómo as ondas batían sobre as rochas formando a escuma branca dunha marea humana que intentaba combater o vulto negro que do mar profundo viña.

Xa pasou un ano... e coma hoxe dentro de 365 días temos que nos volver reunir, porque o problema do .maldito barco. para sempre estará aquí, nin anos, nin séculos, para sempre quedará na historia de Galiza unha mancha imborrable.

E, xa pasou un ano... Que o escoiten todos e todas:

O PROBLEMA SEGUE AÍ, E E POR ISO QUE ESTAMOS AQUÍ, PARA QUE ¡NUNCA MÁIS! VOLVA OCORRER.

¡NUNCA MÁIS!

Cecilia Touceda Rey. 1° BAC . IES Aquis Celenis. Caldas de Reis.

Despois dun ano do acontecido no noso mar, na nosa fonte de vida, que se converteu nun vertedoiro construído, como outros máis, pola incompetencia dos nosos políticos, reclamamos unha medidas para que non se volva repetir unha situación semellante, unha situación que obrigou a que tivesen que vir persoas de toda España e toda Europa a limpar as nosas praias, as nosas costas, feito que debemos agradecer todos/as nós.

Máis tarde do sucedido co Casón, Mar Exeo, etc., ¿como puido pasar co Prestige?, ¿e que da Historia non se aprende? Pois dende agora non queremos contar ningún máis. Queremos solucións para un barco que segue soltando petróleo no fondo das nosas augas e para as manipulacións informativas dende o poder.

Esiximos coñecer a verdade, sabendo que o barco segue baldeirando o seu contido, ¿poden estar as praias máis limpas ca nunca? As praias hai que seguir limpándoas, pero ¿non facía falla tamén limpar a Xunta de Galicia? ¿Imos seguir crendo na xente que nos enganou dende o principio?

Dende aquí animamos a todos/as galegos/as a que sigan loitando polo seu porque nas súas mans está limpar Galicia destes políticos incompetentes e corruptos, que non se deixen enganar. E cun gran folgo sigamos dicindo:

                                   NUNCA MÁIS

Lucía Búa Devesa – 1º A –I.E.S. Aquis Celenis

Despois de que pasase un ano da catástrofe do Prestige, unha catástrofe que nos aliou aínda máis, xuntámonos aquí para recordar un acontecemento que nos fixo sufrir e que non queremos que volva ocorrer.

Non queremos nin debemos esquecer o 13 de novembro que nos supuxo tanta dor, tanto sufrimento e bágoas da xente que vive do mar; temos que recordalo para que non volva acontecer un feito de semellantes características, e que permaneza como un acontecemento pasado da nosa historia.

Temos o Prestige nas nosas augas, e séguenos a facer dano; aínda que as praias ante os nosos ollos aparenten estar limpas, no fondo dos areais hai moito chapapote, mentres que nove delas seguen a estar sen limpar totalmente. Tamén as rocas máis complicadas permanecen como o primeiro día porque non hai medios suficientes para a súa limpeza.

Antes a xente do mar saía tódolos días arriscando a súa vida para gañar ese pan de cada día, ese pan co que sostiñan as súas familias, os seus fillos, que xa vían o que lles estaba a ocorrer, pese á curta idade que tiñan moitos deles. Agora ó non saír nos medios de comunicación parece que todo está solucionado, pero non, estes non poden ir facer o traballo do cal vivían e agora queren quitarlles esas axudas económicas que reciben para poder vivir.

Nunca se estivo de acordo co que estaban a dicir sobre o que estaba a acontecer en Galicia, co cúmulo de contradiccións e de falsidades, mais saímos adiante e podemos estar aquí celebrando o cabodano do que consideramos a maior catástrofe natural dos últimos tempos  dicindo NUNCA MÁIS.

Non só sufrimos os cidadáns de a pé a catástrofe, tamén a sufriron unha extensa variedade de especies mariñas e aves, que foron víctimas igual ca nós de algo que podía ser evitado nunha gran parte se detesen o petroleiro no momento que rompeu e así sufririamos unhas consecuencias menores.

Non quero que nos xuntemos outra vez aquí pola mesma causa ou por unha similar, que todo o que conlevou o accidente do Prestige o 13 de novembro lles sirva de precedente, que non cometan tantos erros como os cometidos e que a verdade sempre a hai que levar por diante.

Queremos agradecer ó voluntariado a axuda que recibimos e todos os medios facilitados para a limpeza, as axudas físicas e económicas, e que todos saiban que NUNCA MÁIS. 

Eva Fraga Campañó- 1ºC- Bach. - I.E.S. Aquis Celenis

¿Onde están?, ¿onde están esas augas limpas e cristalinas que bañaban a nosa terra? Todo quedou reducido á nada, a un soño fermoso que marchou coa luz do amencer. Quén puidese volver atrás o tempo e evitar este desastre. Augas limpas, ondas de escuma branca xogaban ó iren e viren nas nosas praias, nas nosas costas. Paisaxes fermosas e únicas que facían soñar cun mundo ideal.

Agora, só se oe un lamento que xamais calará. Pode que as persoas esquezan... como esquecen as promesas que fan, dicindo que nunca volverá pasar. Poida que as persoas o esquezan, pero o mar, non o logrará esquecer. Todo o seu morreu, a súa fauna, a súa flora... A vida do mar morreu por culpa dunha peste negra que o cubriu coma un manto de morte. O seu lamento faise máis forte, pide axuda a berros e ninguén o oe. Tenta recuperarse, pero non o consegue. Arrastra para as praias todo o que arrinca de dentro, todo o que lle fai dano. Pero non é quen de quitalo todo sen axuda. E vai deixando na area mostras da negrura e da morte que agocha dentro de si. Xa pasou un ano, pero tardará moitos máis antes de que o mar poida volver a estar en paz. A nosa terra enteira emite un laio de desolación, o seu ben máis prezado morre pouco a pouco, e ela nada pode facer por el. Só a forza e a vontade da xente evitará que este desastre volva a ocorrer. Só coa determinación da nosa xente, de todos nós, lograremos que todo volva a estar coma antes.

Quizais algún día poidamos entender por qué ocorreu todo isto. Porque os que din ser importantes permitiron que a desgracia caese sobre Galicia. Sen faceren nada, facendo oídos xordos a todo e a todos, mentres miran o espectáculo dende os seus cómodos despachos. As súas palabras van cambiando de tema, e agora todo isto é coma se nunca ocorrese. Coma se as nosas costas non estivesen manchadas de negro, sinal de que algo terrible sucedeu, e aínda sucede. Precisamos de toda a forza da xente, e sobre todo nós, a mocidade, para que esas persoas non nos esnaquicen o futuro que nos agarda.

Dende aquí, neste momento, diríxome a todos vós para pedirvos que non vos rindades, que isto aínda non acabou, e lograremos afastar do poder todas esas persoas, que viven cunha negrura intensa nas súas almas. Que prohíben que saian á luz as noticias que teñen sobre isto, que lles calan a boca a todos/as para que non falen máis disto. Galicia é fermosa precisamente porque é nosa, e defenderémola ata a morte, para que os demáis saiban dunha vez que non permitiremos que fagan connosco o que lles dea a gana. A nosa vida é a nosa terra e por ela, por nós, non nos renderemos xamais. E na costa, mentres a luz do sol ó poñerse pouco a pouco tralo mar, tingue de sangue as nubes, o noso mar está morto por dentro.

Vanessa Abal Louzán -1º Bach. D –I.E.S Aquis Celenis

Mares azuis, fermosas praias, peixes de cores… de esto xa hai un ano, a desgracia chegou ás nosas costas, o mar azul converteuse en negro, os peixes que nadaban agora están mortos.

A miña teoría: os políticos íano arranxar, pero esta teoría quedou polo chan, e con esta, as miñas bágoas vendo homes coas súas mans núas e mulleres coas pas intentando impedir a chegada de chapapote; pero os seus esforzos foron inútiles: un fatídico día chegou a marea negra ás nosas costas. Para o noso goberno eran só uns fiíños; para nós era a nosa vida, a vida das nosas praias, rías e medio de vida; medio de vida que se veu afectado por esta desgracia.

Coa chegada da marea negra viñeron as primeiras mentiras, esas mentiras que, se algún mariñeiro morto as oíse, se removería no seu leito de morte.

Os galegos pedimos axuda e tivemos resposta, unha resposta que só algúns puidemos apreciar. Esta axuda chegou: chegaron os gardiáns das nosas costas vestidos de branco, chegaron de todos sitios, nunca houbo tanta xente unida por unha mesma causa e, inda así, non nos fixeron caso.

As mentiras e as censuras fixeron duros os nosos corazóns e avivaron as nosas voces, por eso hoxe estamos aquí, para sermos oídos/as e para dicirlles que non nos poden calar, que seguimos loitando polas nosas costas, pola vida. Quixeron censurarnos impedíndonos poñer as nosas bandeiras, pero non deron, a xente respondeu con máis e máis grandes; non nos deron calado antes e, agora, un ano despois, non calamos e tampouco esquecemos.

A censura chegou ata as televisións, quixéronnos enganar a todos, pero non deron. Non sei cómo pudieron ter tanta maldade.

Na Idade Media a barba era símbolo de sabedoría, agora é símbolo de incompetencia e mesquindade.

Quixeron calarnos, pero non deron; quixeron comprarnos, só algúns resistimos. Somos xente ceiba que pensamos por nós mesmos; tamén temos dereitos e dereito a que nos escoiten, para eso vimos aquí, para que vexan que seguimos loitando; queremos ver as nosas praias limpas e os peixes de cores nadando polo fondo mariño, o mesmo fondo mariño que agora está negro pola incompetencia.

Queremos respostas, queremos praias limpas, queremos peixes; non máis animais mortos, especies extinguidas, censuras, mareas negras. Por eso dicimos nunca máis, nunca máis enganos, nunca máis censura, nunca máis mareas negras.
                          
Ángela Cortés Rey - 1º Bach. D - I.E.S. Aquis Celenis

Houbo unha vez un pequeno pobo non hai moito, que se caracterizaba pola súa paz e harmonía. Pero un bo día algún descoidado, ou desgraciado, tentou facerlle dano, e de qué maneira. Estas malas herbas tornaron as augas puras e claras en augas negras e asasinas. Para este pobo non había cousa máis importante cá síúa auga, o seu mar. Tod@s quedaron abrumados ante a impotencia que sentían ó ver as súas augas puras e cristalinas, escuras e sen vida. O pobo (ou parte del) deuse en rebelión e protestou ante esta catástrofe vital pois os seus peixes estaban mortos, as súas costas, outro tanto e por se fose pouco o seu pan tamén estaba negro.

Estes malos bechos trataron de calmar a xente do pobo pedindo perdón e dicindo que todo fora un accidente, pero ¿quen dixo tal cousa? Ás veces dá que pensar se foi un accidente ou algo intencionado. O pobo, aínda así, seguía indignado mais veu unha alma caritativa que lle ofreceu catro pesetas e… ¡ala!, medio pobo comprado. @s máis afcetad@s pola catástrofe recibiron un salario e ós dous meses chegaron as votacións e os habitantes das vilas afectadas déronlles uns escanos máis ós mesmos bechos que meses atrás lles tiraran o seu lixo nas súas casas e que agora estaban a limpar.

Disto hai un ano xa, pero as manchas seguen aí; poida que non se vexan a simple vista, pero no interior esas augas aínda non son tan puras como un día foron.

Nembargantes, a miña protesta non vai dirixida a eses porcos que nos cagaron enriba senón a tod@s aqueles/as vendid@s, que lle deron o seu voto ó mesmo diaño. Dáme moita mágoa ver cómo os meus irmáns, fillos do mesmo patrón, fillos da nosa nai, Galicia, lles dan as costas a si mesmos e á súa propia nai. É indignante ver cómo os convencen con catro palabras bonitas e catro pesos no peto. A ese só me queda dicirlles que oxalá un día sexan axustizados pola súa nai coa peor das condenas. E os que nos tiran o seu lixo, que saiban que un recolle o que sementa, e algún día, cando estes poucos sexamos uns moitos, habémoslles dar a súa propia menciña.

Yolanda Rey Pardo – 1º Bach. E – I.E.S. Aquis Celenis

O 13 de novembro do 2002 foi un día que perdurará na mente de tódolos galegos e españois. Foi un día no que se acordaron de nós, desa rexión ó Noroeste peninsular, marxinada polo goberno e na que nos teñen como burros e ignorantes. O Prestige deixounos mares sen coidar, praias desertas, desemprego, problemas económicos; e todo isot por culpa du berco en un día. Estase cuprindo o dito de que todos os males lles suceden ás rexións máis pobres. Pero isto non poderá con nós: tantos militares, tantos ministros, tanta seguridade... pero ó final teñen que sr voluntarios, que son os únicos que se preocupan por nós.

O goberno mentiunos. Fíxonos  crer en algo que non cumpriron. Prometéronnos mil historias e nada. Algúns xa estamos fartos. Se este goberno non funciona, hai que cambialo. Necesitamos un goberno que nos escoite, que nos apoie, que nos faga senitr seguros; non queremos oura marea negra. O Prestige fíxonos perder moito, pero tamén nos fixo entrar en razón. Galicia necesita un cámbio político e coa forza da xente poderemos conseguilo. ¡Nunca máis!

Fernando Sabarís - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

As catástrofes chegan cando menos as esperamos, e así chegou hai un ano ás nosas vidas unha desgracia que nos deixou a todos abraiados/as. O Prestige era o nome que recibía un barco, un barco xa antigo e cargado de fuel. De camiño ó seu destino, e por arzóns que nunca quedaron claras, o barco comezou a perdr a importante carga que levaba, despois de que o monocasco, prohibido este, rompese. Neste momento empezou todo, un todo que deixou as nosas costas de loito, que ensombreceu a vida dos que vivían no mar. Unha xente que no momento perdera as esperanzas de que as nosas costas volvesen ser as mesmas de sempre. Tamén houbo unha decisión que influíu na mala sorte dos galegos: a idea de levar o barco cara ó sur, pegado á costas. Moita xente di que, se o levasen cara ó interior, a situación das nosas costas non sería tan grave.

Todos os días durante o suceso os medios de comunicación informábannos do que ía ocorrendo minuto a minuto ata o día en que o barco afundiu. Intentaron por todos os medios sacalo e recoller o fuel, pero xa nada se podía facer, só lamentarse e limpar, coa axuda de moitos/as voluntarios/as as nosas ricas costas, que agora xa non o eran posto que todos os seres vivos próximos a estas morreron xunta a nosa alegría.

Despois de todo o sucedido, o goberno prometeu que isto non volvería ocorrer, que se tomarían medidas, que se prohibirían definitivamente os barcos de monocasco. Pero non é así porque estes barcos seguen utilizándose. Eu penso que deberiamos facer algo, manifestarnos sempre polo ben das nosas costas e a nosa vida xa que ninguén ten dereito a estropeala coma se fose a súa propia. Nunca máis debe volver suceder isto, nin agora, nin dentro de cen anos, nin ¡nunca máis! E se é certo que se preocupan por nós, por Galiza e polas nosas costas, que o demostren. Deben estar atentos a todo, para iso lles damos o poder e non para que estean sentados sen facer nada e, cando chega o dano, laven as mans.

Por iso gritemos todos xuntos ¡NUNCA MÁIS!, para que nos escoiten e non se esquezan de que existimos. Somos persoas con dereitos e debemos proclamarnos. Unha vez máis deamos o grito da nosa guerra persoal ¡NUNCA MÁIS! Acabará por funcionar.

Noelia Doval Iglesias - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

No cabodano do desafortunado accidente do Prestige, as praias e a costa atlántica galega e parte da portuguesa xa están moito máis limpas, gracias ós milleiros de voluntarios/as que traballaron para devolverlle o prestixio a unha das tres rías máis importantes do mundo, a de Arousa, debido a uns ineptos gobernantes que non fixeron nada para evita-lo desatre máis que daren dircursiños e manifestar indignación e impotencia ante o suceso, manifestacións nas que só se terxiversaba a información.

Queremos que se busquen solucións, que se preste máis axuda ós/ás mariñeiros/as, pescadores/as e prexudicados/as, que os políticos ensucien as mans, que lle boten unha man á súa xente, en vez de saír na televisión informándonos con mentiras.

Milagros Guadalupe Alfonso Gándara - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

Ceo que, como aínda se pode observar, e a pesar de que non o queiramos ver ou admitir, o chapapote aínda segue nas nosas costas e,se non, non hai máis que dar unha volta polas zonas rocosas da parte leste da illa e, a pesar de que por riba todo está moi limpo (ou parece), non temos máis que levantar unha pedra e levar o chasco de que por debaixo todo segue igual.

Aínda por riba, as máquinas de hidrolimpeza están moi ben: limpan rochas pero, xa de paso, tamén quitan todo ser vivo que existe nelas e que tarda anos en rexenerarse.

Coido que o mellor que podería face-lo goberno no momento da catástrofe sería dimitir posto que isto demostrou que son unha panda de incompetentes que non saben dar unha solución rápida ós imprevistos.

J. Alberto Goldar Aragunde - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

Aínda que xa pasou un ano da catástrofe natural que produciu o Prestige, todo o pobo galego o recordamos coma se fose hoxe xa que aínda estamos a ver, día a día, as múltiples consecuencias que produciu e está a producir. Moita xente quedou sen traballo, moitas aves e animais mariños morreron, desfixéronse as nosas costas manchadas por un vertido que non lle pertencía ó mar, pero gracias á solidariedade de toda a xente, tanto española coma estranxeira, puidemos solventar un dos maiores problemas: sacar o chapapote das nosas praias para que non seguise facendo dano.

O pobo galegosó lle debe dar as gracias a esa xente que nos veu axudar, mostrando a súa solidariedade e preocupación polas consecuencias que o Prestige deixou e podería seguir deixando, xa que o Estado e os seus dirixentes viñeron ás nosas costas a sacar fotos e facerlle crer á xente que estaban preocupados pola catástrofe ocorrida.

Por iso queremos darlles as gracias ós milleiros de voluntarios/as que nos viñeron axudar, e que os responsables desta catástrofe, que nunca esqueceremos, recoñezan a súa culpabilidade para que isto nunca máis volva suceder.

Laura Villar Ares - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

Xa un ano pasou dende que a desgracia voltou golpe-las nosas costas, dende que a fermosura destas costas quedou cuberta por un veleno mortal de cor negra, dende que milleiros de mariñeiros se viron na obriga de deixar de pescar e utilizar os seus aparellos para unha pesca moito máis difícil e dolorosa.

Xa un ano pasou dende que nós, os/as galegos/as, nos vimos sós diante de tal catástrofe sen o apoio do goberno; xa un ano pasou dende que o pobo español e, en particular, o galego se viu na obriga de erguer a voz e pedir a berros unha solución pola que hoxe aínda moitos seguen a esperar. A nefasta actuación do goberno español deixou entrever a importancia da que goza Galicia para o goberno español: ¡ningunha! Dende aquí pídovos, cidadáns e cidadás, que voltedes atrás a mirada, que voltedes ó 13 de novembro e recordedes o pasado, que loitemos xuntos por unha Galicia que importe. Pidamos a dimisión de Fraga e con el a de todos os compoñentes do goberno galego, como o ministro de Fomento.

Que a desgracia sufrida no 2002 nos faga ver o vulnerable que é galicia e a necesidade dun cambio de conviccións. Galicia non é menos senón máis. Poñámonos en pé e berremos "DIMISIÓN". Que se aprecie dunha vez por todas a Galicia nosa nai e a nosa protectora, deámoslle dunha vez o lugar que merece.

Sofía Piñeiro - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

Xa pasou un ano, Galicia, un ano despois desa terrible desgracia, un ano despois de que as nosas praias, costas e mareas azuis se tinguisen de negro.

¡Por fin espertamos! E demostramos que unidos/as ninguén pode con nós; non nos van convencer, nin sequera a marea negra.

E imos seguir demostrando que Galicia unida pode vencer todo e a todos como xa demostrou. Aínda que teñamos un goberno de ineptos, xuntos/as sacaremos esta terra adiante.

O 13 de novembro de 2002 Galicia uníase contra unha crise e loitou contra ela, e venceu porque o goberno non tivo valor nin coraxe para combater esa desgracia.
Xa vedes: tanto poder e tantos mitins, e cando fai falta axuda, esquécense de nós.
Pero non nos fan falta. Nós sós soubemos saír adiante e demostramos cánto valemos.

Lucía González - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

A min, persoalmente, non foi o afundimento e a saída de chapapote o que máis me doeu, senón todos os animais que morreron, morren e morrerán por culpa do fuelóleo. ¿Credes que eles tiñan a culpa do espítito avaricioso do ser humano? Non, eles estaban aí e sufriron un destino que non deberían ter padecido. Pero apareceu a man do ser humano, que o único que fixo foi desfacer todo. A culpa non é só do Prestige, a culpa é de todos. Agora non podemos remedialo, pero podemos previr outras, así que xa sabedes: todos/as queremos que isto non se repita; o que temos que facer é axudar.

Agustín Jamardo – 1º Bach. A – I.E.S. Aquis Celenis.

Vai facer un ano que o Prestige se afundiu preto das  nosas costas, deixando unha enorme mancha de fuel que chegou ata as costas galegas.

Coa axuda dos voluntarios de toda España e incluso doutros países, as praias galegas fóronse recuperando pouco a pouco. Os/as voluntarios/as quitaban todo o fuel que podían das praias; cando marchaban pola noite dunha area, todo quedaba limpo. Pero, cando regresaban á mañá seguinte, todo volvía estar negro. Era coma se o traballo do día anterior non servise para nada.

Algúns pensan que, como xa pasou un ano, todo está esquecido pero non é así: isto non se esquece dun ano para outro.

O presidente e outras persoas intentaron tapar o asunto dicindo que non era tan grave e que todo estaba arranxado, pero o barco segue no fondo do mar con toneladas de fuel no seu interior.

O sucedido co Prestige non se debería volver repetir nunca máis nin en Galicia nin en ningún outro lugar. Desgraciadamente seguirá sucedendo. Deberían prohibir a navegación deste tipo de barcos.

Inma Hervés – 1º Bach. A – I.E.S. Aquis Celenis.

Todos sabemos qué foi o Prestige e cal é o seu desastre. Se as mareas negras non son invencións dos mariñeiros, están aí, nas nosas costas, acabando cun ecosistema moi importante e insubstituíble.

Este desatre causárono uns homes moi avariciosos ós que investir cartos nun petroleiro novo lles producía moita perda e que usaron este barco vello que, por mala sorte, lle tocou verter o chapapote aquí.

Pero o máis grave non foi o desastre en si senón que as vilas costeiras, as máis afectadas, non hai moito volveron votar polo PP, manténdose no poder destas poboacións. Pregunta, ¿é isto normal? Nós non lle vemos a lóxica, pois foi este goberno o que mandou que o Prestige voltase ás nosas costas cun número moi elevado de probabilidades de que partise, e, claro, pasou o que tiña que pasar. Eso si, don Diñeiro fai o que quere porque el é o que manda. Outra explicación non ten que estas vilas reelixisen este goberno.

Outro punto importante son os voluntarios/as. Esta palabra significa que a xente bota unha man sen pedir cartos a cambio. A Xunta non debeu buscar esta palabra no diccionario cando prohibiu que xente viñese ás costas galegas a axudar. ¿Que pasa?, ¿que se non producen cartos non poden vir a axudar?. Despois queren solidariedae.

E por último está a axente de arriba que nos di que xa non hai chapapote nas costas, e nós, cómo non, tragamos todo o que nos botan. Non sabemos ónde van mirar se hai ou non chapapote, será á beira dun río ou noutro lugar.

Alexandre Magariños Durán – 1º Bach. A – I.E.S. Aquis Celenis.

Despois de tanto tempo, xa todos pensan que ós galegos esqueceunos o do Prestige, pero non, non é así, aínda o temos aí e non se nos esquecerá xamais. Témolo presente nas nosas costas, nos nosos alimentos do mar, ¿e que vai ser da xente que está cobrando? Segue sen haber marisco e agora van deixar de pagarlles. O presidente non fai nada ó respecto e di que todo está controlado, pero o barco segue debaixo, o chapapote segue saíndo, segue nas praias, no mar. Case non hai marisco, o peixe está contaminado na súa maioría e xa non falemos das aves e de tantos animais que morreron por culpa desta catástrofe, pero ós altos cargos non lles importa, con tal de non comer peixe e marisco das rías galegas xa o amañan todo, e os que están afrontando as consecuencias somos nós, os galegos e galegas.

Dende o 13 de novembro Galicia tinguiuse de negro e leva case un ano de loito, claro nos quedou que esto só nos importa ós galegos/as, porque nos medios de comunicación non sae nada, ¿por que?, porque hai xente por detrás interesada en que non saia.

Nós só pedimos que este día non se volva repetir, que nunca máis nos volvamos poñer de loito por Galicia e o noso lema sempre estará concosco: NUNCA MÁIS.
Xa hai un ano que esto pasou pero nós ós galegos recordarémolo toda a vida; non se nos borrará. Foi e é unha ctástrofe irremediable, pero por todo isto NUNCA MÁIS.

Anónimo  – I.E.S. Aquis Celenis.

O día 23 de novembro fai un ano que Galicia quedou marcada por unha enorme mancha negra que, aínda que moitos se empeñan en que a esquezamos, nunca o faremos. Todos esperamos que esto non volva pasar nin aquí nin en ningún outro lado.

Eu creo que os galegos/as deberiamos estar todos/as orgullosos/as xa que todos xuntos e mailos voluntarios que viñeron de moi diversos países conseguimos limpar o fuel das nosas praias. Pero non só nos afectou a nós senón que a peor parte a levou a maioría da fauna mariña.

As causas deste aínda non están  claras xa que os políticos se empeñan en dicir que foi un accidente porque son moi orgullosos para recoñecer que a culpa foi súa, non vaia ser que despois non gañen as eleccións. O que pasa é que non se dan de conta de que hai máis cousas importantes có orgullo de cada un.

Para todos menos para eles isto foi unha gran traxedia, e eu penso que máis para os mariñeiros que perderon o seu traballo durante un tempo.

Se agora as praias están máis ou menos limpas, que os políticos non pensen quefoi gracias a eles senón ós milleiros de voluntarios/as galegos/as e de moitos outros países, xa que os políticos non fixeron nada por axudarnos. O único ó que se dedicaron foi a saír na televisión e a dicir catro palabras para quedar ben diante de todos, pero da forma en que de verdade quedarían ben sería axudando a limpar o fuel.

Despois dun ano ninguén se esqueceu do Prestige e pase o tempo que pase, ninguén o vai esquecer. Como todos/as xa sabemos: NUNCA MÁIS

Sandra Sueiro Otero – 1º Bach. A – I.E.S. Aquis Celenis.

Agora que pasou un ano, recordamos esa catástrofe que asolou as nosas costas. Aquel día que escoitamos que un barco cargado de petróleo tiña unha greta e estaba nas nosas fermosas costas. Eu ó principio non lle fixen moito caso porque qué ía facer un barco no medio do mar, pero logo cando vin aquelas manchas negras que se acercaban ás nosas rías, empeceino a tomar en serio e vin que aquilo era algo perigoso.

Eu a culpa bótolla á falta de experiencia porque qué faría aquel barco de arriba para abaixo polas nosas costas. Ninguén sabía qué facer. O máis fácil sería metelo no porto da Coruña pero qué diría a xente desa cidade e ó final acabou protestanto toda a costa galega.

Agora hai que pensar nesas persoas, neses mariñeiros galegos que non teñen que pescar porque todo o fondo mariño está destrozado, e todas esas aves que eran brancas e logo acabaron negras.

Nos que vivimos alongados da catástrofe non notamos tanto pero tiñámonos que poñer na pel dun mariñeiro para sentir o que é a verdadeira dor da catástrofe. Nós dende aquí só podemos protestar pero eu pediríalle á xente que pode facer algo que o fixera, e ta que non o fagan, nós diremos NUNCA MÁIS.

Sergio Cancela Bugallo – 1º Bach. A – I.E.S. Aquis Celenis.

Está a punto de cumprirse un ano dende que se afundiu o petroleiro nas nosas costas. O desastre do Prestige trouxo consecuencias nefastas para todos, pero sobre todo para os mariñeiros/as xa que, sen dúbida ningunha, o mar foi o máis prexudicado. Ademais, milleiros e milleiros de especies mariñas morreron, e iso non se recupera tan facilmente.

Por iso, queremos:

Dar manifesto dos ineptos que foron os que gobernan porque no seu momento non fixeron nada polas nosas costas.

Que os gobernantes se dean de conta de que isto pode volver suceder porque os petroleiros seguen pasando polas nosas costas sen o dobre casco, e iso si que sería difícil de remediar. As praias aínda se están recuperando do sucedido o 13 de novembro do ano pasado.

Que se inicien investigacións e se busquen os culpables para que non volva acontecer unha catástrofe semellante.

E por último, queremos dar gracias a todos e todas os/as que se solidarizaron con nós porque, se non fose por eles, non seriamos capaces de recuperar as costas que tanto apreciamos.

Rosa Mª Gómez Rodríguez - 1º Bach. "E". – I.E.S. Aquis Celenis

subir

2º BACHARELATO

O mar de Galicia, o noso mar, manchado xa está,
polo afundimento dun barco que o 13 de novembro do 2002
manchou de tinta as nosas vidas, a nosa terra.

Unha tinta que será difícil de limpar
xa que no interior do noso corazón
sempre persistirá.

O Prestige levou con el ó fondo do mar:
os nosos peixes, as nosas rochas, o noso traballo, a nosa ilusión
e, sobre todo, gran parte do noso corazón.

O traballo de limpeza xa feito está
pero aínda queda un traballo máis duro:
devolver á nosa Galicia o esplendor do seu mar.

As praias negras quedaron nun momento,
despois de moito traballo xa se lles ve a súa maxia
pero non sorrín da mesma maneira
que cando non tiñan esa cor negra.

E aínda nos preguntan qué máis podemos pedir agora,
despois de que todo xa “pasou”,
pois pedimos moi pouco, moi pouco para nós,
todo o que queremos é que nos dean a razón.

Que Galicia xa non é a mesma,
que non se burlen do traballo que xa está feito,
que moita xente deixou o seu fogar
para vir a Galicia tan só a limpar.

Moitos voluntarios que non recibían nada a cambio,
só un vaso de auga e un pratiño de caldo.
A todos eles deberíaselles de dar as gracias;
gracias, gracias por limpar as nosas praias.

Pedimos que isto non se acabe aquí,
que aínda hai traballo que facer
un traballo que levará moitísimo tempo,
como é o de devolver ó mar toda a riqueza que perdemos.

Pedímoslle a toda a xente
que isto non volva a suceder,
que a súa terra é a que nos viu crecer,
non permitades que vola ensucien,
e loitade, loitade polo voso pasado, polo voso presente
e polo voso futuro
porque, se non, si que algún día se acabará o mundo.

Galicia sempre vos acollerá
con cariño e simpatía
porque todos axudastes a que as costas galegas
volvan ser as mesmas algún día.

¡Gracias ós/ás voluntarios/as!

 
Lorena Búa Nieto 2º Bach. A     I.E.S. Aquis Celenis

Xa vai un ano dende que todos/as botamos as mans á cabeza e se nos puxo a pel de galiña ó vermos as imaxes do, sempre, ata daquela, transparente e rico mar da nosa terra tiguido do veleno descargado por ese inopourtuno náufrago que todos/as sabemos.

Todos/as nos decatamos, co paso dos días, da gravidade do asunto. Despois do impacto inicial, tivemos tempo para reflexionar, para pensar nesas familias das que a súa vida dependía do que agora se convertera nun inmenso manto negro que cubría a nosa costa. E... ¿de quen é a culpa? De contado chegaron as mentiras, a falsa tranquilidade, o quitarlle importancia a tremendo desastre.

Podo asegurar que algo me rebulía no estómago cando vía a desesperación e indignación dos mariñeiros/as que observaban cómo a medida que pasaban os días a negrura se apoderaba do seu único medio de vida. Pero afirmo coa mesma seguridade que me volveu rebulir, ou máis ben esta vez, revolvéuseme de mala maneira, cando o 25 de maio pola noite chegaban os últimos resultados das eleccións.

¿Que fora da rabia e indignación do pobo? Despois da clara incompetencia que nos demostraron esesas señoresas ós que lles tocaba facer algo, ¿que pasara? ¿De verdade vos fixeron calar con catro pesetas?

Daquela foi cando fuxiron todas as esperanzas creadas algún día chuvioso entre berros enfurecidos de "INCOMPETENCIA" e de "NUNCA MÁIS" que saían das bocas de millóns de persoas. A ira que reinaba sobre o que parecía a "maioría" tornou unha vez máis diante das urnas e volveuse apoiar ós que, escasos meses antes, quedaron de brazos cruzados ante o desastre; volveuse botar unha man ós que nos deixaron nus ante o noxento chapapote; como parvos volveuse votar polos mentireiros/as que se mofaron de nós canto quixeron. ¿Que pedir entón? ¿Que esperar cando na vila máis afectada polo cargamento acadan maioría absoluta os que non souberon (ou quixeron) actuar perante o que estaba pasando?

Todos/as puidemos comprobar as consecuencias do naufraxio, o desatre ecolóxico que supuxo: milleiros de aves e peixes mortos, as costas galegas totalmente esnaquizadas polo fuel, morta a fermosura das nosas praias...; o golpe á economía de Galiza, que se basea en gran parte nas actividades do sector primario como a pesaca e a agricultura;e, dende logo, o impacto na vida de todas esas familias ás que o Prestige lles afectou directamente.

Foi incrible a mobilización que se levou a cabo. Os milleiros de voluntarios/as que axudaron a limpar as praias, lembrando, iso si, os máis escasos medios debido á inexistente ou mínima colaboración do goberno; a magnitude das manifestacións en santiago e en Madrid, etc.

Parecía, xa que logo, que o pobo estaba unido e de acordo con darlle o ben merecido escarmento ós que non asumiron as responsabilidades correspondentes. Pero, unha vez máis, á hora da verdade deixáronse enganar con catro bonitas e falsas palabras.

¿Espertarse algún día? ¿Abriranse os ollos dunha derradeira vez para contemplar a verdadeira realidade? Son preguntas que xa levo feitas centos de veces e aínda nunca me chegou ningunha resposta afirmativa. Aínda así, gardo un chisco de confianza. Agora, tamén outra cuestión que todos/as debemos formular é ¿estamos a salvo doutro posible Prestige?...

Algunhas e algúns non esquecemos e seguimos a berrar con tanta forza coma sempre ¡¡¡¡NUNCA MÁIS!!!!

Laura Blanco Antón  2º D - I.E.S. Aquis Celenis

subir