A esperanza de Celtia e Cecilia. Por Marcos Valcárcel. 

Galicia Hoxe 18/11/2003

Hai un ano pasou o que pasou. A traxedia dun barco cheo de velenos, triste mostra dun paleocapitalismo internacional salvaxe, afundiu a Galiza nunha das súas máis graves crises. O país contou entón coa solidariedade de milleiros de voluntarios chegados de todas as partes e co nacemento dunha inmensa forza social que esixía algo máis que propaganda e mentiras contra a catástrofe. Un ano despois xúntanse en Compostela sesenta, oitenta ou cen mil persoas, moita xente que non quere esquecer nin resignarse. Acoden familias enteiras cos seus fillos, xente moi nova, expresión lúdica da rebeldía da mocidade.

Entre eles estaban Celtia e Cecilia, dúas rapazas que leron un texto para expresaren os seus sentimentos. Puideron ser outras, pero elas fixérono de marabilla. Falaron do que queda por resolver da traxedia, do esforzo xeneroso dos voluntarios, da nosa débeda coa natureza que nos acolle, e dixeron que todo o ouro do mundo non é abondo para mercar ideas tan fermosas como a liberdade e a dignidade. Sintetizaron nas palabras xustas o espírito que moveu hai meses a sesenta mil mozos a formar a gran cadea humana da Costa da Morte.

Ás veces os profesores mandámoslles ós alumnos facer unha redacción de tema libre. De forma libre e espontánea, a inmensa maioría da clase adoita escoller un tema relacionado co respecto ó medio natural e á loita contra a degradación da Terra. Un dato que marca o futuro: nin deben nin poden ignoralo os que queiran dirixir este país.