CHORA O MAR

Collín pinceis e papel,

non sabía que pintar,

pois tiña o corazón negro,

como a auga do noso mar.

O boceto diluíase,

todo o meu corpo tremía,

só a man mantiña firme,

para expresar o que sucedía.

Pescadores de Fisterra,

pescadores de Muxía,

¿qué será de todos vós,

que será da vosa vida?

As vosas praias son negras,

a vosa auga é o inferno,

por culpa dun barco vello,

por culpa dun mal goberno.

Eles pásanse a pelota,

coma si esto fosen xogos,

din que levan cartos no peto,

para repartilos con todos.

Xa pintei os pescadores,

todos con bágoas nos ollos,

bágoas con sabor amargo,

e que pican coma toxos.

Pero a auga non ten cor,

e non sei como pintala,

porque o líquido que a envolve,

acaboulle coa súa alma.

Alá no fondo moi fondo,

sentín un berro moi grande,

o mar choraba moi alto,

pedindo a todos "¡axudaime!".

"Eu quero volver ter,

augas cheíñas de cores,

augas que queiran plasmar,

tódolos nosos pintores."

"Quero ser fonte de vida,

quero ser fonte de amor,

pero,¿cómo curar a ferida,

que teño no corazón?"

Ana parada