O matemático e mecánico da antiga Grecia, Herón de Alexandría, que viviu no século II, deixounos a descrición de dous enxeñosos procedementos que serviron aos sacerdotes exipcios para enganar ao pobo e inculcarlle fe nos milagres.

Na figura vemos un altar metálico oco e, debaixo, un mecanismo oculto baixo o pavimento, que servía para abrir as portas do templo.

Cando o lume ardía no altar, quentábase o aire que tiña dentro e facía presión sobre a auga contida nun recipiente oculto baixo o chan; esta auga era desprazada pola presión, saía por un tubo e ía caer nun cubo, o cal, ao descender, accionaba o mecanismo que facía xirar as portas.

Os  crentes, que non sospeitaban da existencia do oculto artefacto, vían ante si un milagre, xa que cando se acendía o lume no altar, as portas do templo, persuadidas polas oracións do sacerdote, abríanse soas.

Outro pseudomilagre ideado por sacerdotes, é o que se representa na seguinte figura: O aceite vértese por si mesmo no lume do altar.

Cando arde lume no altar, o aire dilátase e presiona sobre o aceite que hai no depósito inferior, obrigándolle a subir polos tubos que hai ocultos nas figuras dos sacerdotes e a gotear milagrosamente sobre o lume. Pero en canto o sacerdote encargado deste altar quitaba disimuladamente o tapón que tiña a tapadeira do depósito, o aceite deixaba de saír, xa que o aire excedente saía polo orificio e deixaba de facer presión sobre o aceite.

Os sacerdotes recorrían a este artificio cando as dávidas dos crentes eran escasas.