|
Unha
visión intercultural
da discriminación de xénero
-
As
mulleres xirafa:
en Birmania, na etnia dos Padán, as mulleres, a partir dos 5 anos,
son obrigadas a colocar un anel por ano ó redor do pescozo, ata
chegar a alcanzar unha altura de 25 cm e un peso de 9
quilos. Co obxectivo de evitar o adulterio ameázanas con
quitarlles un anel, co cal o pescozo perdería a súa rixidez e caería
para os lados. A mitoloxía xustifica esta tortura por medio da acción,
nun tempo, duns espíritos que castigaron o país. Unha invasión de
tigres puxo en perigo de extinción o pobo, e cos aneis de latón
impedíase que os tigres mordesen o pescozo das mulleres ( polo visto,
esto non acontecía cos homes, coma se os animais distinguisen o
pescozo masculino do feminino). A
explicación antropolóxica decántase polo control da sexualidade
como razón subxacente. Esta
práctica condena estas mulleres de por vida.
-
O
prezo da noiva:
nalgunhas culturas o home dá animais e outras cousas aos familiares
da noiva que vén a ser unha especie de compra da proxenie, pois nas
sociedades patriliñais os fillos nacidos da muller son membros de
pleno dereito do grupo de filiación do marido.Se a muller non ten
fillos o home pode repudiala e reclamar á familia o que pagou.
-
O
dote:
trátase do que aporta ou paga a familia da muller ao home cando
casan. A muller é considerada unha carga, de aí que se vexa lóxico
pagar por que outros se fagan cargo dela. Esta concepción da muller
como un ser inferior provoca un forte infanticidio feminino, e mesmo
se dan casos en que as mulleres son queimadas pola propia familia para
recuperar o dote. Practícase na India.
-
Permiso
de concibir un só fillo:
en China, a política de planificación familiar producto da súa
superpoboación limitou o dereito de ter fillos a un só por parella. Esta
lei e a idea fortemente arraigada de que o home é superior provocou
un forte infanticidio feminino tanto activo como pasivo ( deixar
morrer por neglixencia: caso dos orfanatos). Este feito é o causante
de que haxa no mundo 100 millóns de mulleres menos das que
habería se non se producise esta práctica.
-
Ablación
do clítoris:
moitos países africanos manteñen esta tradición que consiste na
extirpación do clítoris, o único órgano feminino que non ten outra
función máis cá de proporcionar pracer. A
operación faise en moitas ocasións en condicións precarias (na casa
con navallas, coitelos, etc) . A pesar de estar prohibido nalgúns países,
a práctica continúa producíndose na realidade. Para evitar mortes,
moitos países permiten facelo no hospital. Mesmo un médico
londinense innovou un método para realizar esta operación. A
perpetuación desta tradición é xustificada polos actores como un
signo de identidade da africanidade.. En Tanzania trátase dun rito de
iniciación polo cal as nenas pasan a ser mulleres; mentres as
mulleres sofren a castración do clítoris, o homes son operados do
prepucio, algo que vai favorecer o seu pracer sexual. A
muller que non é operada é considerada impura e sucia, polo tanto
non poderá casar, acontecemento fundamental para a supervivencia
feminina. Esto explica que sexan as propias nais as que
dirixan a operación ( no fondo trátase dunha maneira de
evitar a posterior marxinación). A explicación é, de novo, sexual ;
eliminando o órgano de pracer feminino,
os homes cren que destrúen a capacidade de desexo e, así, garanten a súa descendencia e evitan o adulterio.
-
A
infibulación:
en Somalia, Sudán, etc, os nubios practican outra operación a parte
da ablación do clítoris, que é coser a vaxina das mulleres. A
véspera á noite de vodas procédese a descosela, feito que é
vivido con auténtico terror polas mulleres afectadas ( pola intensa
dor e posibles
complicacións que esta operación implica, como morrer desangrada).
Esta operación é unha garantía da virxinidade feminina.
-
A
carga filial e familiar:
a parte de seren as mulleres as responsables do 56% da producción en
África, cómpre sinalar a reproducción: a media de fillos por muller
neste continente é de 8 a 10 fillos. En América latina as
mulleres asumen a carga familiar completa ( fillos, pais, enfermos )
cando o home abandona o fogar ( acontecemento que se produce con certa
frecuencia). En zonas de migración, establécese unha migración
selectiva masculina: a muller queda no lugar de orixe con todo o grupo
familiar ó seu cargo (2/3 das mulleres asiáticas, 1/2
das africanas, 1/6 das mulleres de América latina
padecen por este motivo algún proceso de anemia por desnutrición).
-
Marxinación
institucional:
en Dogon celébrase unha danza tribal de máscaras só masculina; as
mulleres son excluídas deste acto festivo por seren consideradas
impuras. No período menstrual son recluídas, ailladas nunha casa
chamada a casa da regra e condenadas a non relacionarse, durante ese
período, co resto da comunidade.
-
Maltratos:
os yanomami, unha tribu amazónica, castigan as mulleres que pretenden
escapar queimándoas ou rasgándolles o lóbulo da orella ( elas
aprecian moito a estética e levar pendentes, incidir niso é
degradalas) A explicación é que esta tribo, de orixe nómada, foi
obrigada a sedentarizarse. As mulleres traballan na recolección, en
plena selva e están sometidas a perigos: raptos das tribus veciñas e
picaduras de insectos. Estas ameazas reducen a poboación feminina, de
aí que non admitan perdelas por outros motivos.
-
Violacións:
en Guatemala as mulleres son víctimas dunha dobre opresión: violacións
por membros do exército e a explotación. O 90% das terras están en
mans do 5% da poboación. A represión causou 100.000 mortos e 40.000
desaparecidos.
-
Desaparicións:
os reximes dictatoriais, as dictaduras de América latina provocaron e
provocan miles de desaparecidos. As Nais da Praza de Maio foron as
primeiras voces que denunciaron estas desaparicións e se enfrentaron
ó rexime. 30.000
arxentinos desapareceron, deles o 35 % eran mulleres. Cando
se instaurou a democracia os membros do exército que torturaron e
asasinaron foron indultados. As Nais da Praza de Maio non aceptan
subvenciónse seguen perseguindo os asasinos dos seus fillos.
|