porqués e cómos

Golpearon-nos

Zonas da cadea

Centros Adheridos

¿algunha dúbida?

Informe xurídico

Comunicado

Imaxes

Prensa

Golpearon-nos. No que mais nos doe: no mar. No Atlántico, no Cantábrico, na Alma. E na sombra. Se as nosas sombras falasen con nós farian perguntas, como os rapaces e as rapazas. Por que pasou todo isto?

Sabemo-lo?

Sabemos que viña pasando desde hai anos co noso entorno natural? Agredido.
E que ven pasando coa nosa cultura? Ignorada.
E coa nosa lingua? Minorizada.
E que está a suceder cos recursos do ensino? Reducidos.
E co noso asociacionismo cidadán? Paralizado.
E cos nosos sectores económicos? Médio desmantelados.
E cos médios de comunicación? Controlados.
E con nós?...

Veu a Marea Negra e retirou moitas vendas dos ollos. E nesta situación de urxéncia @s que queremos FACER ALGO atraemo- nos como imáns. É necesária luz nesta derrota, escrebeu Antón Avilés de Taramancos.

Cumpre aportar, organizar a participación, xuntar-nos e ir cara adiante. Optemos polo compromiso cidadán, que O MUNDO DO ENSINO se sume á marea humana: coas PERSOAS artistas, tendeiras, paradas, obreiras, traballadoras en precário, oficinistas, caixeiras dos supermercados, labregas, mariñeiras, inmigrantes, etc. Coa SOCIEDADE.

Os institutos e os coléxios non son latas de conserva. Nen @s profes somos sardiñas, nen @s rapac@s son mexillóns en escabeche.

Tod@s somos mar.
Aberto, amplo, libre.
Somos sociedade.
Somos vida.

Os nosos centros están cheos de enerxia, de emoción, de forza. É a enerxia da xente nova. A forza da adolescéncia que intue que pode cambiar as cousas. A emoción por descubrir o que non se coñece. E a necesidade de aprender.

@s ensinantes queremos que a forza da mocidade encha os corredores, as aulas, as salas de profes, os pátios, os ximnásios... Queremos que a sua curiosidade rebente. Que se transmita a sua enerxia. Que abran os ollos, que estendan as mans, que pergunten por que, que investiguen comos, que escoiten con emoción, que falen e que compartan as suas ideas sobre esta história que lles tocou viver: As Mareas Negras do Prestige.

Queremos que NUNCA MÁIS volva acontecer algo asi. Pensamos que a educación pode transformar as cousas. Ou cando menos non as deixa intactas. A xente do ensino queremos que os nosos alumnos e alumnas vivan tocando as cousas coas mans, vendo-as cos ollos, ulindo- as, saboreando-as, escoitando-as realmente. Porque queremos que APRENDAN coas suas próprias ideas, en diálogo sincero co mundo. Sen enganos, sen mentiras, sen manipulacións. E sabemos que para estar no mundo activamente é necesário aprender a exixir. Exixir un mundo mellor.

Porque queremos que os rapaces e rapazas galeg@s vivan a REALIDADE como protagonistas do seu futuro, cremos na implicación social directa d@s docentes e do alumnado galego con este momento histórico.

E porque a Marea Negra tamén é a sua História, queremos que a enerxia da mocidade saia polas xanelas e as portas dos centros; que a sua emoción se transmita ao mirar-se aos ollos; que a sua voz -a voz da mocidade- se escoite en todo o país, en todo o mundo; que a sua forza se xunte nunha CADEA HUMANA e que, de mans dadas, as rapazas e rapaces lle transmitan a sua forza ao país.

Coas mans dadas, na procura dun futuro mellor, intentado cambiar este pedazo de mundo que temos ao alcance das mans, na ponta dos dedos.

Galiza.